در انتظار یک نشان

مدتی ست در جستجویم
تنها برای یک نشان
برای بهانه ای کوچکتر از یک انتظار
پشت این پنجره٬ روی آن پرده ی سفید
نشان از تو٬ تنها سایه ای ست خاکستری
نه نگاهی ست و نه ندائی
دیدن پرده ی این نمایش سخت است برایم هر روز
وجودم در آشوب است هر روز
دردم می دهد گذشت ساده ی این روزها و این نمایش صامت
می دانی روزهای این بهار٬ آرام تر از روزهای دیگر در گذرند
غوغایی که در وجودم است در این آرامش آزار دهنده٬ محتاج غوغائی ست که هنوز صدائی ندارد
برایم
بی زحمت جراتی ده
بی زحمت بدون اندک تمنائی
در صبحگاه یک روز آفتابی٬ در این بهار بی صدا
کلامی را سوار بر نسیمی ملایم٬ روانه ی یک روز ساده ی من کن
تا من نیز به آرامی و به احترام این نشانت
و به سنگینی وجودت در جهانم
فریادی زنم تا تو بشنوی و روزم بداند
که چه سخت است برایم در برابر تو ایستادن و سخن گفتن
گر این جراتم دادی٬ بدان که
در قلمروی وجودت قدمی برخواهم داشت که از تکانش بلرزد خانه ی عشق
فاصله ای نیست
پشت پنجره ات خواهم رسید
می دانم وجودت در آن دم پرده ی پنجره ات را محو خواهد کرد
آنوقت است که شیشه ها٬ رنگی را نشانم می دهند که تنها شایسته ی تو و بهار من است
و این معجزه ای ست از ....
و این را نوشتم تا بدانی هنوز در جستجوی نشانه ای از تو
پنجره ات را به هنگام طلوع آفتاب هر روز٬ در تماشایم